εικόνα του μικρού Caesar, τον γατούλι μας που βρήκαμε στο δρόμο

Για μας ήταν κάτι συνηθισμένο να κάνουμε τις βόλτες μας και να έχουμε φαγητό για σκυλάκια και γατάκια μαζί μας.

Όποτε βλέπαμε στο δρόμο, προσπαθούσαμε να τα ταΐσουμε και να τους αφήνουμε φαγητό.

Ξέραμε πως είναι απλά μια μικρή κίνηση, αλλά δεν ήταν τίποτα, ήταν κάτι.

Η πρώτη μας υοθέτηση, η Τίγρης

Όταν μέναμε ακόμη Ελλάδα, η γυναίκα μου και εγώ αποφασίσαμε να πάρουμε ένα γατάκι.

Έτσι, μετά από λίγη έρευνα καταλήξαμε να οδηγάμε για Σπάτα. Ο ενθουσιασμός μας δεν κρυβόταν.

Μετά από περίπου 40 λεπτά οδήγησης, φτάνουμε έξω από μια μονοκατοικία.

Εκεί υιοθετήσαμε το πρώτο μας γατάκι. Την έλεγαν ‘σαλάτα΄ λόγω των χρωμάτων της αλλά εμείς την ονομάσαμε ‘Τίγρη’.

Η δεύτερη «υοθέτηση», ο Caesar

Στις επόμενες διακοπές μας στην Αθήνα, μετά από δυο χρόνια επειδή μένουμε στο εξωτερικό, μας περίμενε μια νέα έκπληξη – ο Caesar.

Ο Caesar έγινε το δεύτερο μέρος της οικογένειας μας και από τότε μένει μαζί με την Τίγρη.

Η ιστορία του Caesar όμως  δεν είναι όμορφη, αφού τον γατούλη μας τον βρήκαμε στην άκρη του δρόμου, κάτω από την σκιά ενός αυτοκινήτου, δίπλα από την θάλασσα.

Caesar στο αμάξι

Αυτή είναι η πρώτη βόλτα με το αμάξι, αφού τον βρήκαμε

 

Περπατώντας στην άκρη του πεζοδρομίου, έχοντας παρκάρει το αμάξι, η άκρη του ματιού μου βλέπει κάτι περίεργο.

Σκύβω, και απλώνω το χέρι μου κάτω από το σταθμευμένο αμάξι για να επιβεβαιώσω πως ήταν μικρός γατούλης.

Με θερμοκρασία που άγγιζε τους 40 βαθμούς, ο Caesar τα είχε παρατήσει και αν δεν τον βρίσκαμε εμείς, σίγουρα δεν θα έβγαζε το υπόλοιπο της ημέρας.

Δεν είχε ούτε δύναμη να ανοίξει τα ματάκια του. Δεν αντίδρασε. Δεν προσπάθησε να τρέξει.

Απλά έμεινε ξαπλωμένος.

Χωρίς δεύτερη σκέψη τον πήρα στην αγκαλιά μου και προχωρήσαμε προς το πιο κοντινό περίπτερο, όπου πήραμε γάλα και νερό.

Αμέσως άρχισε να πίνει νεράκι και μετά γάλα. Μπορούσες να δεις πως η ψυχολογία του άλλαξε αμέσως και πως με το λίγο νεράκι, άρχισε να είναι ήδη καλύτερα.

Δεν μπορούσαμε να χωρέσουμε στο νου μας πόσο καιρό ακόμα θα μπορούσε άραγε να αντέξει η ψυχούλα του, κάτω από το καυτό ήλιο.

  • Πόσο καίρο είχε άραγε χωρίς φρέσκο νεράκι;
  • Πότε να ήταν η τελευταία φορά που έφαγε κάτι για να διώξει την πίνα;

 

Το χειρότερο όμως που τριγυρνούσε στο κεφάλι μου ήταν το πόσοι άνθρωποι άραγε να τον είδαν εκεί, στην άκρη του δρόμου, σχεδόν να πεθαμένο, και απλά τον προσπέρασαν χωρίς να προσφέρουν κάποιo είδος βοήθειας…

Έχοντας τον στην αγκαλιά μου, πηγένουμε πίσω στο αμάξι. Ήθελα να νοιώσει ασφαλής, γιαυτό πιάνω μια αθλητική τσάντα γυμναστηρίου και τον βάζω μέσω. Χωρίς να χάσει χρόνο, ο μικρός τότε Caesar άρχισε αμέσως να καθαρίζει το βρόμικο σωματάκι του.

Ήταν λες και ότι είχε περάσει δεν είχε πλέον σημασία γιαυτόν, αρκεί που τώρα ήταν ασφαλής.

Μετά από κάποια ώρα, φύγαμε για την κτηνίατρο, αφού πρώτα σταματήσαμε στο δρόμο για να αγοράσουμε νέο σπιτάκι και φαγητό.

Τελικά, ήταν περίπου 3 μηνών, μας είπε η κτηνίατρος.

 


Τότε ήταν που αποφασίσαμε πώς αν και δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε αυτήν την κατάσταση στην Ελλάδα με τα αδέσποτα ζωάκια, θα κάναμε ότι μπορούμε προσωπικά, για να προσφέρουμε κάτι.

Και έτσι, ξεκινήσαμε το Piggy.gr. Την ιστοσελίδα που ενώ προσφέρει κουπόνια και προσφορές στους χρήστες του, ταυτόχρονα βοηθά τα αδέσποτα ζωάκια που έχουν ανάγκη για λίγη αγάπη, φαγητό και ένα ζεστό σπιτάκι.